Logo Rob Hordijk tekstschrijver
MENU

Viola d’Amore

H

aar buik leek te vlammen. Hij duwde haar dijen met zijn ongeschoren wangen uiteen. Hij accepteerde geen verzet, niet in de concertzaal en niet hier. Geen wonder. Heb je gezien hoe hij Strawinsky doet? Of Beethoven? Diezelfde woeste leeuwenkop, diezelfde hartstochtelijke bewegingen die het koper laten schallen en apocalyptische donder uit de vloer rukken. Een geweldenaar die een vrouw neemt zoals hij een orkest onderwerpt. Die honderd man als een veelkleurig instrument laat spelen. Als aan een lijntje! Wat had je dan verwacht? Likje hier, likje daar, soms? Geen noten maar muziek! Ik wil je hele kut, mevrouw Hartoch. Ik wil je horen kreunen als de snaren van je viool. Het eeuwige madrigaal van de liefde. Hier die tieten! Passie wil ik! Je sappen opslurpen! Verfijning? Ha ha ha ha! Waar denk je dat we mee bezig zijn? We zijn geen dansorkestje, mevrouw Hartoch.

Ze liet hem zijn gang gaan, oh ja, ze liet hem zijn gang gaan en deed haar benen zelfs nog verder uiteen. Ze had een spagaat gemaakt als hij dat had gewild. Hij haalde zijn vlammentong met lange, gulzige halen langs de onderkant van haar buik. God, wat een formidabele beffer. Hij begon diep tussen haar billen en gleed langzaam naar boven. Götterfunken. Zijn tong drong in haar. Hij zoog haar leeg alsof ze een oester was. Opeisend als altijd. Ik hoop dat ik lekker smaak, maestro. Ze wilde dat hij in haar kwam en haar een oogwenk de zinderende intensiteit liet ervaren waarmee hij muziek doorkneedde. Ze wilde voelen hoe hij zich over haar kromde, elke spier spande, nu eens niet om de muziek uit te beelden maar om haar mee te sleuren naar de perfectie die hij altijd zocht, de volmaakte harmonie. Meegaan in het dwingende ritme van zijn heupen, zijn schaambeen tegen het hare om nog dieper in haar te komen. Dieper, mevrouw Hartoch! Alsof zij daar iets aan kon doen! Als u nou een langere pik had, meneer de dirigent... Maar ze bewoog haar bekken naar hem toe als een limbodanseres. Ze had ook op de tafel willen gaan liggen of zich over een stoel gebogen als hem dat beter was uitgekomen. Naar genoegen, maestro? Ze meende het. Het hele orkest was met niets anders bezig dan met zijn genoegen. Ze wilde alles voor hem doen en alles van hem voelen. Elk greintje menselijkheid, elke gezwollen ader die zijn geslacht als de ribbel van een funcondoom omwikkelde, elke krampachtige contractie en vooral die warme stroom die diep uit hem leek te komen. Zijn vloeibare ziel waar ze kleine hufterige dirigentjes van zou kunnen maken. Eindelijk iets waarover hij niet de baas was. Daarna zou hij stilliggen, zijn hoofd tussen haar borsten, uitgeput als toen na vier uur Sjostakovitsj. Alsof hij al zijn springerige energie in haar buik had achtergelaten. Zij zou zijn haar strelen en hij zou lieve woorden tegen haar zeggen, misschien wel dat ze mooi was of lekker. Nog dagen lang zou ze zijn handen in haar borsten voelen klauwen, de plekken op haar dijen voelen gloeien waar zijn baard langs had geschuurd, zijn zachte beten. Reflecties van een moment waarop zij even de muziek was geweest. Toen werd ze wakker.

Ze lag op haar rug in haar bed, haar benen opgetrokken, haar tepels pijnlijk stijf. Ze nam een slok water uit het glas dat naast haar op het nachtkastje stond en keek op de radiowekker: halfdrie. Zijn beeld hing nog om haar heen maar begon langzaam te vervagen. Ze probeerde het nog even vast te houden. Zoals hij voor zijn orkest stond. Lang krullend donker haar, bezwerende handen die de muziek in de lucht uittekenden, de wat stuurse kop. Sommigen zeiden dat hij op Beethoven wilde lijken, maar hij hield niet eens van Beethoven. Brandende ogen. Een perfectionist die uit twintig violen precies die ene haalde die niet helemaal zuiver was. Of die verkeerd inzette. Die wist waar hij naartoe wilde. “Nee, mevrouw Hartoch, Sibelius is geen Mozart. Finse wouden zijn geen frivole Biedermeier lusthoven.” Zou hij echt zo likken?

Ze stapte uit bed, trok haar badjas aan en liep naar de keuken. Haar hond Boris kwam achter haar aan. “Of heb jij het soms gedaan, vrouwtje gelikt?,” vroeg ze. Ze praatte altijd tegen hem. Boris was een flinke zwarte hond met een bobtailachtige pluk haar op zijn kop die bij haar was gebleven nadat haar echtgenoot was verdwenen en behalve voor gezelschap ook voor bescherming zorgde. Hij ging overal met haar mee en waar hij niet naar binnen mocht - zoals in het Concertgebouw - bleef hij in haar auto rustig wachten tot ze weer terugkeerde.

Ze maakte een kop warme chocolade voor zichzelf en ging op een barkruk zitten. Haar liefde voor dirigenten was even onbeantwoord als hopeloos. Over een paar weken verdween deze weer. Elke keer beging ze de stomme fout te bezwijken voor de man achter de lessenaar, altijd een ander, altijd de man naar wie iedereen opkeek, maar die zelden terugkeek. Althans niet naar haar. “Natuurlijk kijk je naar hem op. Wat moet je anders in een orkest? We kijken op naar slechte en lelijke dirigenten, aanstellers en muziekdespoten, houthakkers en regelrechte kwallen. Er is geen baan waarin je zo gefixeerd moet zijn op je baas. Als z'n linker ooglid knippert, wil 'ie meer tremolo.” Dat zei haar beste vriendin en ze had gelijk. “Waarom neem je geen andere vent? Er zijn genoeg aantrekkelijke mannen bij ons orkest.” Maar zo'n stelletje pinguïns met muziekinstrumenten is niet wat je noemt sexy. Wat te denken van een grote baardige vent met een piepklein piccolootje? Net een olifant op een driewielertje. Of een contrabassist die aan zijn snaren staat te trekken alsof zijn paraplu uit elkaar is gewaaid? Niet bepaald Jimi Hendrix of Bruce Springsteen. Heel anders was degene die met zijn dirigeerstok zwaaide en zweette alsof hij elke noot zelf had gespeeld. Hij was wat zij geen van allen waren: de muziek zelf. Een Olympiër, afgezant van de godenhemel. Ze luisterde naar zijn aanwijzingen, paste ze toe in vergeefs snakken naar zijn goedkeuring en keek stiekem naar zijn broek in de hoop iets aards aan hem te ontdekken.

Voor de spiegel in de gang liet ze haar handen langs haar lichaam gaan. Er was niets mis met haar. Een goede kop en een lekker lijf. “Zo'n beeldig figuurtje,” noemde haar moeder dat vroeger. Het betekende dat ze flinke borsten had en geen uitgezakte kont. “Een beeldig figuurtje maar geen vent, ma,” zei ze in gedachten tegen haar moeder. Wat heb ik er dan aan? Strijken, strijken, strijken en nooit eens gestreken worden. Een smachtende viola d'amore waar niemand muziek voor heeft geschreven. “Kom,” zei ze tegen Boris. Als muziek niets met mij moet, wat moet ik dan met muziek? Ze liep terug naar de slaapkamer, liet haar badjas vallen en ging weer in bed liggen. De hond rolde zich op in een hoek. “Wat meer vibrato zeker, hè, maestro?” Ze rommelde in een laatje van haar nachtkastje en haalde een vibrator te voorschijn. “Ik heet trouwens Hartong en geen Hartoch, lul.” Gelukkig deden de batterijen het nog. Ze liet zich achterover in de kussens vallen en nam het zachtjes zoemende ding tussen haar dijen.

© 2013, 2015

Geef je commentaar

  

Free lance
tekst­schrijver

portret free lance tekstschrijver
Ik ben Rob Hordijk. Mijn leven lang schrijf ik fictie en non-fictie boeken, zakelijke tekst, levensverhalen, artikelen, blogs, columns, verhalen. Soms voor mijzelf, meestal voor anderen.
Loop je vast? Kom je er niet uit? Tekstschrijver nodig? Neem contact op.

Meer verhalen:

Als een klant een boek bestelt maar niet ophaalt, toont de boek­handelaarster zich begaan met zijn lot. Het boek
Het openen van een kraantje is het doel van een inbraak. Maar als de eigenaresse het vervolgens weer opendraait, kan de gelegenheids­boef opnieuw aan de slag. Het kraantje
De zoektocht naar een dansende beer is het motief van Juanito, een kleine gitarist die zijn hart had verpand aan de trouweloze Maria.
Een goede manier om een Chinees beter te leren kennen is een tijdje op hem blijven zitten. Zo leer je meer Chinees dan je lief is. De Chinees
Onstuimige liefdes lopen zelden goed af, zelfs als het hoofdmenu seks is. Een kleine aangrijpende tragedie. Zwart water spiegelt niet
Is wat je ziet waar of niet? Dat is het vraagstuk achter deze liefdes­geschiedenis. Hilde
Dating leidt wel eens tot misverstanden zoals de gedachte dat webcamseks kunst is. Mevrouw Mönch
Het lukt de deurwaarder niet een openstaand bedrag op een woonboot te incasseren.


Cartoon van een allround tekstschrijver die teksten schrijft die werken