Logo Rob Hordijk tekstschrijver
MENU

Het boek

voor Annette
Ze was al behoorlijk op leeftijd maar in haar verschijning en manier van optreden waren de trekken zichtbaar van vroegere grandeur. Golvend grijs haar, verzorgd, opgemaakt. Onder haar wollen cape gingen de contouren schuil van een slanke gestalte die nog steeds leek te zullen opveren als ze werd gevraagd voor een Weense wals. Belachelijk natuurlijk, maar dat was de associatie die ik ontving. Ze kwam samen met haar man de winkel binnen. Ze bewogen met de bedaarde vanzelfsprekendheid van mensen die elkaar hun leven lang al kennen en de wereld evenzeer. Hij zal ongeveer even oud zijn geweest. Aan sommige mannen kun je merken dat ze vroeger een belangrijke functie hebben bekleed. Ze zijn niet autoritair maar juist minzaam, alsof ze genoeg hebben van al het decorum dat hun werd toegemeten en alleen nog maar aardig gevonden willen worden. Een leeuw in ruste. Hij was zo'n man.

Ze stonden meestal bij de leestafel met nieuwe boeken. Ze bladerden en lazen allebei en af en toe stootte de een de ander aan om iets te laten zien, een boek voorzichtig opengevouwen in de hand, een vinger bij een afbeelding of een passage. Ik vroeg hen of ik kon helpen. De man keek op uit zijn boek en mij aan. Borstelige grijze wenkbrauwen die boven een leesbrilletje met dun gouden montuur uitstaken. Donkere, vriendelijke ogen die even op mij bleven rusten. “Wij zijn niet meer te helpen,” zei hij toen en lachte. Even later, toen ik al weer achter de toonbank stond, kwam hij naar me toe en vroeg of ik een bepaald boek van de schrijver X had. Dat had ik niet, maar ik wilde het graag voor hem bestellen. “Dat is erg voorkomend van u,” zei hij.

In de weken daarna zag ik hen regelmatig, steeds met z'n tweeën. Ze neusden rond in mijn winkel en kochten af en toe een boek. Zij haalde soms tersluiks een brilletje te voorschijn met een vlindermontuur waarmee ze in de boeken tuurde. Te veel dame om haar kleine gebreken niet voor zichzelf te willen houden. Hij stond als altijd naast haar met een boek in zijn hand, zijn duim op de vouw. Hun belangstelling was erg gevarieerd. Het boek dat ze hadden besteld, had ik nog steeds niet binnengekregen.

Toen kwamen ze een tijdje niet. Dat is niet zo vreemd; ook klanten gaan op vakantie of worden ziek. Maar na zo'n anderhalve maand begon ik me zorgen te maken. “Wij zijn niet meer te helpen,” had de man gezegd. Het had toen geleken alsof ze alles al hadden, maar nu voelde ik een merkwaardige ongerustheid, ondanks zijn glimlach. Op een avond reed ik langs hun huis. Ik had het adres van hun bestelformulier. Het was zo'n huis dat bij hen paste. Statig maar niet afwijzend. Een ruime tuin creëerde een gedistingeerde afstand tot de straat. Een breed grindpad leidde naar de voordeur. Van buiten zag alles er normaal uit. Er brandde een buitenlantaarn en door de gordijnen voor de erker van de woonkamer schemerde licht. Ik durfde niet aan te bellen. Wat had ik moeten zeggen?

Je kunt op verschillende manieren oud zijn. Je berust erin dat het einde nabij is of je verwelkomt elke dag als een gelegenheid om iets nieuws te beleven, ook al heb je het nodige meegemaakt. Tot deze laatste categorie behoorden zij. Ik heb altijd waardering voor oudere mensen die het goed met elkaar kunnen vinden. Die in hun karakter elementen hebben bewaard die tot het leeftijdsloze leven behoren. Liefde, genegenheid, verbondenheid. Zo zou ik zelf oud willen worden. Dat herkende ik in deze mensen en daardoor waren ze mij dierbaar geworden. Dat verklaarde mijn ongerustheid.

Toen gebeurde wat ik eigenlijk al had opgegeven. Het boek dat de man had besteld kwam binnen. Ik pakte de telefoon en belde het nummer dat ze mij hadden gegeven. De oude vrouw nam op. “Hij is er niet,” zei ze. “Denkt u dat hij het nog wil hebben?,” vroeg ik. “Oh ja,” zei ze, “hij zal het zeker nog willen hebben.” Er was iets in haar stem dat haar gewone mededeling ongewoon maakte. In een flits begreep ik het. “Zullen we het hem samen gaan brengen, u en ik?,” vroeg ik.

Ik haalde haar die middag op. Ze zat naast mij in de auto, een beetje ineengedoken. “Ik ga meestal met een taxi,” zei ze. We liepen onder statige oude hoge bomen met ruisende bladerkronen. Hoe dichter we bij onze bestemming kwamen, hoe sneller ze liep, ondanks haar hoge leeftijd. Ze verlangde ernaar even bij hem te zijn. “Zet het hier maar neer,” zei ze, “hier zal hij het wel vinden.” Ze wees op een kleine eenvoudige grafzerk; er voor lag een klein bosje rode rozen. Ze keek me dankbaar aan.

© 2007

Geef je commentaar

  

Free lance
tekst­schrijver

portret free lance tekstschrijver
Ik ben Rob Hordijk. Mijn leven lang schrijf ik fictie en non-fictie boeken, zakelijke tekst, levensverhalen, artikelen, blogs, columns, verhalen. Soms voor mijzelf, meestal voor anderen.
Loop je vast? Kom je er niet uit? Tekstschrijver nodig? Neem contact op.

Meer verhalen:

Het openen van een kraantje is het doel van een inbraak. Maar als de eigenaresse het vervolgens weer opendraait, kan de gelegenheids­boef opnieuw aan de slag. Het kraantje
De zoektocht naar een dansende beer is het motief van Juanito, een kleine gitarist die zijn hart had verpand aan de trouweloze Maria.
Een goede manier om een Chinees beter te leren kennen is een tijdje op hem blijven zitten. Zo leer je meer Chinees dan je lief is. De Chinees
Onstuimige liefdes lopen zelden goed af, zelfs als het hoofdmenu seks is. Een kleine aangrijpende tragedie. Zwart water spiegelt niet
Is wat je ziet waar of niet? Dat is het vraagstuk achter deze liefdes­geschiedenis. Hilde
Dating leidt wel eens tot misverstanden zoals de gedachte dat webcamseks kunst is. Mevrouw Mönch
Voor een violiste is de man achter de lessenaar een muzikale olympiër die een scala van heftige gevoelens oproept. Viola d'Amore
Het lukt de deurwaarder niet een openstaand bedrag op een woonboot te incasseren.


Cartoon van een allround tekstschrijver die teksten schrijft die werken