Logo Rob Hordijk tekstschrijver
MENU

De deurwaarder

Johannes Adrianus Parlevinker, deurwaarder, liep over de Brouwersgracht en vloekte binnensmonds toen hij zowat zijn nek brak over een vuilniszak.
- “Ha, die Hannes,” riep Oggie vanaf het achterdek van zijn woonboot die langs de kade lag, “die stond er al een tijdje, hoor.”
- “Jou moet ik hebben,” riep Hannes terwijl hij over de loopplank aan boord kwam. Hij werd door iedereen Hannes genoemd. Wat wil je ook? “Ik, Jo-han-nes A-dri-a-nus” - zo begonnen al zijn exploten. Zes, nee, zeven lettergrepen had kroegbaas Bako geteld. Aansteller. Wees blij dat we je geen Anus noemen.
- “Ik heb hier een exploot,” zei Hannes die een papier uit zijn aktetas haalde. “De firma Kreukniet krijgt nog € 112,50 van je voor een koffiezetter.”
- “Vuile naaibal, die Arie. Hij kostte vier joetjes. Van de vrachtauto, weet je wel.”
- “Daar blijf ik buiten. Meneer Kreukniet zei dat je niet had betaald. Dan moet ik gaan schrijven en wordt 't weer duurder.”
- “Je moet me effe matsen, Hannes," zei Oggie. "Ik krijg volgende week weer geld.”
Oggie was kunstschilder. Althans dat beweerde hij. Hij was ook betonvlechter en stukadoor geweest. Een gevarieerd verleden en onduidelijke toekomst hoorden bij het woonbootvolkje.
- “Ik mats je al weken, Oggie. Hij wil niet langer wachten. Ik moet schrijven.” Hannes pakte een kladblok uit z'n tas.
- “Wacht effe," zei Oggie. Hij trok de deur van zijn woonboot open. “Mona!,” riep hij.
Hij wenkte naar iemand die binnen zat. In de deuropening verscheen een meisje met donker haar. Ze klom via een trapje het achterdek op. Ze had een mooi, wat melancholiek gezicht en droeg een lang T-shirt op een lekker kort broekje waaronder een paar stevige blote benen staken. Die verdomde Oggie had nooit geld maar met vrouwen had hij het altijd goed voor elkaar, dacht Hannes. Met zijn vorige vriendin was ook niets mis geweest. Mona keek Oggie vragend aan.
- “Hi schat,” zei Oggie. Hij sloeg een arm om haar heen. “Hannes hier krijgt nog geld van ons.” Hij maakte een aftelgebaar tussen duim en wijsvinger. “Maar ik denk dat Hannes ook al blij is als 'ie jou even mag pakken, nietwaar, Hannes?” Terwijl hij dat zei, tilde hij haar shirt omhoog. Twee kleine zongebruinde blote borsten leken de deurwaarder juichend tegemoet te springen.
Hannes slikte even. Een paar ogenblikken met Mona leken hem erg aantrekkelijk. Het meisje keek hem met haar donkere ogen omfloerst aan. Lekker, dacht hij. Wat respijt voor Oggie was geen al te hoge prijs. Dat zij de vriendin van de kunstenaar was, was een beetje als een glas bier op een warme dag als deze. Als je dorst had, maalde je er niet om dat Oggie uit hetzelfde glas had gedronken. En dorst had Hannes wel.
De kunstenaar nam Mona mee naar de zijkant van de boot waar een rieten bankje met een rugleuning stond. Daar maakte hij haar broekje los en trok het naar beneden. Tussen haar dijen zag Hannes een bossig zwart driehoekje waartussen een paar samengevouwen lipjes schemerden. Hmmm. Mona stapte uit de broekspijp die om haar voeten lag en ging zitten.
- “She is yours,” zei Oggie tegen Hannes.
- “Kunnen we niet even naar binnen?,” vroeg Hannes, die benauwde blikken op de gevels langs de gracht wierp.
- “Nee,” zei Oggie, “want dan ga je schrijven. Ik ken je. Amme nooit niet.”
Er zat niks anders op. Veel leven op woonboten speelde zich buiten af, dus ook de liefde en alles wat daarvoor doorging. Hannes ging naast Mona op de bank zitten.
- “Hi,” begon hij. Mona keerde haar donkere ogen haar hem toe.
- “Was ik vergeten te zeggen,” zei Oggie, “ze is buitenlandse. Ze verstaat je dus niet.”
- “Hi verstaat toch iedereen?,” wierp Hannes tegen.
- “Pak 'r nou maar,” zei Oggie die tegen de opbouw aanleunde, “of moet ik 't soms voordoen?”
Hannes dacht weer aan het glas bier. Een slok met Oggie delen was tot daar aan toe, maar het zou flink zijn verpest als hij eerst in het glas had gespuugd. Dus strekte hij een hand uit naar de borsten van Mona. Ze voelden jong en stevig aan en werden bekroond door kleine harde tepels. Vervolgens ging zijn hand op zoek in het bosje zwart haar tussen haar dijen. Mona spreidde haar benen om het hem makkelijker te maken.
- “Nee hé, krijgen we eerst een heel voorspel? Stop 'm er nou gewoon in,” zei Oggie.
Hannes bedenkingen tegen een openlijke vertoning op een woonboot met Oggie in zijn nek verdwenen toen zijn vinger de warme vochtigheid van Mona's buik voelde. Hij stond op, maakte zijn broek los en liet hem op zijn schoenen zakken. Zijn stijve piemel wipte naar voren tussen de verfomfaaide panden van zijn witte overhemd door en langs de punt van zijn stropdas. Als in een reflex deed Mona haar benen nog wat verder uiteen. Tussen haar zwarte schaamhaar gloeide uitnodigend roze. Hij zakte wat door zijn knieën en duwde zijn pik in het meisje. Zijn handen legde hij op haar heupen. Wat een genot, dat jonge lichaam. Hannes vergat Oggie en de openlijkheid en begon voortplantend in haar te pompen.
- “Goed zo,” zei Oggie.
- “Hmmm,” zei Mona.
- “Oh God,” zei Hannes die na een paar bewegingen klaarkwam.

Hij hees zijn broek op. Mona was de woonboot weer binnengegaan.
- “Dank je wel voor je vriendin,” zei Hannes. “Ze was heerlijk.”
- “Dat was mijn vriendin helemaal niet,” zei Oggie. “Geen idee wie ze wel was. Volgens mij is ze doofstom. Ik heb 'r voor het gemak maar Mona genoemd. Ze kwam de fiets terugbrengen die ik gisterenavond bij Bako heb laten staan.”
Hannes wist even niet wat hij moest zeggen.
- “Ik zou maar vast gaan lopen,” ging Oggie verder.
- “Lopen?,” vroeg Hannes.
- “Ik weet ook niet zeker hoe oud ze is. Veertien, vijftien? Ze kan het niet zeggen, hé. En ik heb 'r niet naar d'r papieren gevraagd. Minderjarig en doofstom - maak maar gauw dat je wegkomt. Tien tegen een dat ze aan de overkant de politie hebben gebeld. Doe Arie de groeten.”

© 2013

Geef je commentaar

  

Free lance
tekst­schrijver

portret free lance tekstschrijver
Ik ben Rob Hordijk. Mijn leven lang schrijf ik fictie en non-fictie boeken, zakelijke tekst, levensverhalen, artikelen, blogs, columns, verhalen. Soms voor mijzelf, meestal voor anderen.
Loop je vast? Kom je er niet uit? Tekstschrijver nodig? Neem contact op.

Meer verhalen:

Als een klant een boek bestelt maar niet ophaalt, toont de boek­handelaarster zich begaan met zijn lot. Het boek
Het openen van een kraantje is het doel van een inbraak. Maar als de eigenaresse het vervolgens weer opendraait, kan de gelegenheids­boef opnieuw aan de slag. Het kraantje
De zoektocht naar een dansende beer is het motief van Juanito, een kleine gitarist die zijn hart had verpand aan de trouweloze Maria.
Een goede manier om een Chinees beter te leren kennen is een tijdje op hem blijven zitten. Zo leer je meer Chinees dan je lief is. De Chinees
Onstuimige liefdes lopen zelden goed af, zelfs als het hoofdmenu seks is. Een kleine aangrijpende tragedie. Zwart water spiegelt niet
Is wat je ziet waar of niet? Dat is het vraagstuk achter deze liefdes­geschiedenis. Hilde
Dating leidt wel eens tot misverstanden zoals de gedachte dat webcamseks kunst is. Mevrouw Mönch
Voor een violiste is de man achter de lessenaar een muzikale olympiër die een scala van heftige gevoelens oproept. Viola d'Amore


Cartoon van een allround tekstschrijver die teksten schrijft die werken