Logo Rob Hordijk tekstschrijver
MENU

Jonge helden

Fragment uit een levensverhaal


W

e waren allemaal helden. Japie met zijn schild waarop zijn vader de kop van Winnetoe had geschilderd, Teus met zijn slierterige cowboyjasje aan, ik met een Amerikaanse helm op mijn hoofd die ik ter hoogte van de draaibrug aan de Omval zou ruilen voor het plastic zwaard van Ronald. Zo liepen we het pad af langs de spoorlijn. Op de metalen spoorbrug over de Wibautstraat stond met grote druipletters “Redt Glezos”. Iemand had ze van bovenaf op de brug geschilderd. Keurig, gebiedende wijs meervoud. Niet een, maar iedereen moest Glezos redden. Alleen kon niemand mij vertellen wie Glezos was en welk lot hem wachtte. Ik had het gevoel dat we moesten voortmaken, omdat het opschrift er al een hele tijd hing. Maar we waren helden, dus het zou waarachtig wel lukken.

Aan de overkant van de Wibautstraat had je de markante lelijkheid van Luycks mosterdfabriek die een zacht zure lucht uitscheidde. “Dunne gele poep,” zei Mathieu bij wie thuis zo'n potje mosterd wel eens op tafel was gekomen. Een stukje verderop werd het aroma van het stadsdeel opgefleurd door de uitstoot van Korffs Cacao- en Chocoladefabriek. De cacaobonen werden aangevoerd op dekschuiten die door een piepklein slepertje onder de vaste brug van Berlage door de Ringdijk op waren gemanoeuvreerd en tegen de kade afgemeerd. Het roerloze water was angstaanjagend donker. Zowel de Ringdijk als de veelbezongen Amstel zijn veenstroompjes met een koffiekleurig sediment van plantenresten en hier en daar het kadaver van een hond of kat. Een keer was een vrouw in het water gesprongen. Ze had niet kunnen zien dat het te ondiep was voor haar wanhoopsdaad. Haar ondergang stagneerde rond haar middel en haar rok bolde op het wateroppervlak. Toen wij langskwamen, hielpen omstanders de arme vrouw er net weer uit. In haar hand droeg ze een boodschappentas waaruit een straal water liep. “Ze wilde de piepers even wassen,” zei Kareltje geestig. We grinnikten niet al te luidruchtig. Daar was het te ernstig voor.

Nog verder passeerden we de lege panden van Blookers Cacaofabriek, een verzameling bakstenen gebouwen in gasfabriekstijl met puntdaken en torentjes. Liep je met een meisje dan hoefde je niet verder. Verlaten fabriekspanden bieden meestal de afzondering die je zoekt, maar hebben vaak ook iets sinisters. Geheimen die hun beschutting kwijt zijn, verzetten zich nu eenmaal in onheilspellende nissen, stofslierten, kreunende geluiden van losstaande deuren. Behalve de geheimen van dat meisje, dat zich als vanzelf wat meer tegen je aandrukte. Je was tenslotte held.
Zwart/wit-opname van opgebroken spoorlijn vastgeklonken aan de horizon.
Daarna kwam eindelijk de vrijheid van de oude spoorbaan naar Utrecht. Een strook grond met het kiezelbed en de afdruk van het enkelspoor dat lief en leed met de duizelingwekkende snelheid van oude stoomlocomotieven naar hun bestemming had gebracht. De rails waren goeddeels weg maar het perspectief was nog onverbrekelijk aan de verte vastgeklonken. De treinen reden nu over de hoge dijk ernaast. Aan de andere kant van de dijk stond je tussen de koeien van Duivendrecht die je diep nadenkend aankeken met grote verbaasde ogen die op elk moment uit hun kassen konden rollen. Achter hun konten met zwaaiende staarten doemde een rijtje bomen op, de wijd-open staldeuren van boerenhoeven langs de Dorpsweg, een dubbele kerktoren als de gespitste oren van een waakhond, een café. Een dorpje dat nog even mocht dromen zichzelf te kunnen blijven.

Een koe - dat was het symbool van een andere wereld. We waren losgebroken uit de omsingeling van grootsteedse bedrijvigheid en lang-vergeten fabriekjes. We hadden de horizon gezien. We waren klaar voor het avontuur.

Glezos moest nog even op zijn redding wachten.

© 2016

Geef je commentaar

  

Free lance
tekst­schrijver

portret free lance tekstschrijver
Ik ben Rob Hordijk. Mijn leven lang schrijf ik fictie en non-fictie boeken, zakelijke tekst, levensverhalen, artikelen, blogs, columns, verhalen. Soms voor mijzelf, meestal voor anderen.
Loop je vast? Kom je er niet uit? Tekstschrijver nodig? Neem contact op.

Meer over
levens­verhalen:

In 20 Tips om zelf je levensverhaal te schrijven vind je allerlei praktische tips om je eigen levensverhaal op schrift te stellen. Lees hier over schrijfplannen, lijdende en bedrijvende vorm, cliché's, waarom je je tekst moet detailleren en variëren en nog veel meer, tot en met opmaak en drukker.
Het schrijven van je levensverhaal doet een flink beroep op je geheugen. Gelukkig zijn er ook veel manieren om het op te frissen. Vooral Google kan je daarbij goed helpen. Neem een kijkje op Tips om je geheugen te stimuleren.
In het Levensverhaal in de psychologie kun je lezen dat de mens zichzelf ziet als een consistent verhaal. Een levensverhaal, dus. De psychologie kan daar iets mee. Jijzelf trouwens ook.
Er zijn allerlei Soorten levensverhalen en ze zijn van alle tijden. Biografiën, memoires, dagboeken, blogs, zelfs profielen op datingsites. Het worden er steeds meer maar wat is het verschil?
Kom je er niet uit? Loop je vast? Laat dan je levensverhaal door een tekstschrijver optekenen. Wat je daarvoor moet doen en daarvan kunt verwachten, lees je in Samen je levensverhaal schrijven.

Meer voorbeel­den van
levens­verhalen:

Een meisje met wereldse opvattingen wil toch graag meedoen aan de kerstviering van de kloosterschool. De triangel
Een man denkt terug aan zijn eerste jaren aan de rand van Utrecht. De Vecht stroomde gewoon verder
Een jongen zwoegt aan de blaasbalg van een kerkorgel zodat zijn vader nog een keer Mein junges Leben hat ein End kan spelen.
Een gestorven geliefde blijft door iemands hoofd spoken. De telefoon ging


Cartoon van een allround tekstschrijver die teksten schrijft die werken