Logo Rob Hordijk tekstschrijver
MENU

De Vecht stroomde gewoon verder

Fragment uit een levensverhaal


K

om je uit Utrecht, ga dan de Rode Brug over. In mijn tijd leek de stad hier op te houden. Tegenwoordig gaat zij aan de overkant van de rivier gewoon verder. De Rode Brug is een ophaalbrug over de Vecht, een riviertje dat ooit de noordgrens van het Romeinse rijk was. Pakweg vijfenveertig jaar geleden heb ik mijn vriendje Jantje Scheepbouwer nog uit de Vecht gered. We dregden naar gestolen fietsen die hier bij honderden in de rivier waren gesmeten. Jantje lag midden onder de brug in het water maar kon niet zwemmen. Ik moest hem eruit halen met de dreghaak die we voor de fietsen gebruikten, maar kon met het lange ding niet zo goed mikken. Dus sloeg ik hem per ongeluk eerst een paar keer op zijn hoofd voordat hij de haak kon vastgrijpen. Zo kreeg ik hem aan de kant en op het droge. “Ik weet niet wat ik erger vond. Verzuipen of nog zo'n klap op m'n kop,” zei Jantje toen hij weer op de wal stond en over de bulten op zijn zere hoofd streek. De Vecht stroomde gewoon verder.
Historische zwart/wit-opname van de Vecht met de Rode Brug in Utrecht.
Achter je ligt de Anton Geesinkstraat, genoemd naar de judo-krachtpatser en beroemdste ingezeten van Utrecht die in 1964 een gouden medaille op de Olympische Spelen van Tokyo won en die hier zijn sportschool had. Linksaf ga je het Jaagpad op waar vroeger paarden en soms de schippers zelf liepen die hun boten door de Vecht trokken op weg naar Amsterdam. Verderop, waar het Jaagpad Zandpad heet, liggen langs de oever woonboten waar al sinds mensenheugenis prostitutie wordt bedreven. De dames zitten achter de ramen en lonken naar voorbijgangers. Als ik er vroeger het Centrum (met het Utrechts Nieuwsblad de populairste krant van Utrecht) kwam brengen en zo'n mevrouw in minder dan niks de krant aanpakte, wist ik niet waar ik moest kijken. Maar ze gaven wel flink fooi.

Rechts over de brug aan de Lauwerecht had je de Pannen- en Tegelfabriek De Rode Brug die beroemd was om de Hoogenlandsche dakpan die hier werd gebakken en die veel Utrechtse daken dekte. In 1962 moest de pannenfabriek zijn deuren sluiten. Een stuk verder naar rechts lag langs de Vecht de “Benenkluif”, zoals het bedrijf van A.W. de Visser & Co. werd genoemd, waar van beenderen beenderlijm werd gemaakt. Een vies werkje. De bergen met botten dansten op de beweging van de talloze ratten, zo werd verteld. Het bedrijf stonk verschrikkelijk en als de wind verkeerd stond werd de walm van rottend vlees en bederf naar de Rode Brug geblazen. De Benenkluif zorgde er ook voor dat het water van de Vecht flink vervuilde waardoor mijn vriendjes en ik de naar adem snakkende vissen er met een schepnet konden uitlepelen. Ik zette ze later weer uit in een klein meertje op de tuinderij van mijn opa en vader in Jutphaas.

Maar vóór je, in het verlengde van de Rode Brug, ligt de Loevenhoutsedijk en links daarvan ligt een klein wijkje. Vroeger, toen er nog geen wijkje was en de brug een eind buiten de stad lag, woonden hier veel struikrovers. De mensen van deze wijk werden “messentrekkers” genoemd. Daar gebeurde het. Daar ben ik in oktober 1952 geboren.

Geef je commentaar

  

Free lance
tekst­schrijver

portret free lance tekstschrijver
Ik ben Rob Hordijk. Mijn leven lang schrijf ik fictie en non-fictie boeken, zakelijke tekst, levensverhalen, artikelen, blogs, columns, verhalen. Soms voor mijzelf, meestal voor anderen.
Loop je vast? Kom je er niet uit? Tekstschrijver nodig? Neem contact op.

Meer over
levens­verhalen:

In 20 Tips om zelf je levensverhaal te schrijven vind je allerlei praktische tips om je eigen levensverhaal op schrift te stellen. Lees hier over schrijfplannen, lijdende en bedrijvende vorm, cliché's, waarom je je tekst moet detailleren en variëren en nog veel meer, tot en met opmaak en drukker.
Het schrijven van je levensverhaal doet een flink beroep op je geheugen. Gelukkig zijn er ook veel manieren om het op te frissen. Vooral Google kan je daarbij goed helpen. Neem een kijkje op Tips om je geheugen te stimuleren.
In het Levensverhaal in de psychologie kun je lezen dat de mens zichzelf ziet als een consistent verhaal. Een levensverhaal, dus. De psychologie kan daar iets mee. Jijzelf trouwens ook.
Er zijn allerlei Soorten levensverhalen en ze zijn van alle tijden. Biografiën, memoires, dagboeken, blogs, zelfs profielen op datingsites. Het worden er steeds meer maar wat is het verschil?
Kom je er niet uit? Loop je vast? Laat dan je levensverhaal door een tekstschrijver optekenen. Wat je daarvoor moet doen en daarvan kunt verwachten, lees je in Samen je levensverhaal schrijven.

Meer voorbeel­den van
levens­verhalen:

Een groepje jonge helden loopt de stad uit, het avontuur tegemoet. Jonge helden
Een meisje met wereldse opvattingen wil toch graag meedoen aan de kerstviering van de kloosterschool. De triangel
Een jongen zwoegt aan de blaasbalg van een kerkorgel zodat zijn vader nog een keer Mein junges Leben hat ein End kan spelen.
Een gestorven geliefde blijft door iemands hoofd spoken. De telefoon ging


Cartoon van een allround tekstschrijver die teksten schrijft die werken